Η Μαρία Κάλλας αποτεφρώθηκε στο Παρίσι και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στο Αιγαίο. Ο πρώην σύζυγός της Giovanni Battista Meneghini κατήγγειλε ότι η τεφροδόχος της εξαφανίστηκε…

16 Σεπτεμβρίου 1977. Η Μαρία Κάλλας βρισκόταν στο σπίτι της 36 Av. George Mandel 75116 στο Παρίσι. Είχε μόλις σηκωθεί από το μεσημεριανό της ύπνο. Πήγαινε προς το λουτρό για να κάνει μπάνιο. Ξαφνικά ένιωσε δυσφορία και έναν οξύ πόνο στο στήθος. Έπεσε στο πάτωμα. Η καμαριέρα της άκουσε τον θόρυβο και έτρεξε να δει τι είχε συμβεί. Τη μετέφερε στο κρεβάτι. Η Κάλλας είχε φύγει από τη ζωή σε ηλικία μόλις 53 ετών. Η αυλαία είχε κλείσει για τη μεγάλη Ελληνίδα σοπράνο που είχε σφραγίσει με τη φωνή της το λυρικό θέατρο του 20ου αιώνα. Ο θάνατός της αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή.

Τα τελευταία χρόνια είχε κλειστεί στο σπίτι της σε άσχημη ψυχική κατάσταση. Το 1975 είχε πεθάνει ο αγαπημένος της Ωνάσης, ενώ την ίδια χρονιά δολοφονήθηκε και ο φίλος της Παζολίνι. Ιταλοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια υποστήριξαν ότι η Κάλλας υπέφερε από μία εκφυλιστική νόσο που φθείρει τους μυς και τους ιστούς. Όπως είπαν, για την αντιμετώπιση της νόσου οι ασθενείς παίρνουν κουρτιζονούχα και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, τα οποία ίσως της προκάλεσαν καρδιακή ανεπάρκεια. Κάποιοι είπαν ότι αυτοκτόνησε κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι, όπως είχε ζητήσει. “Μπράβο Μαρία” φώναζε ο κόσμος που παρευρέθηκε στη νεκρώσιμη ακολουθία. Στην κηδεία της είχαν παρευρεθεί εκατοντάδες προσωπικότητες και θαυμαστές. Η τελευταία επιθυμία της ήταν η σορός της να αποτεφρωθεί. Ήθελε η τέφρα της να επιστρέψει στην πατρίδα. Η τεφροδόχος της τοποθετήθηκε στο κοιμητήριο Pere Lachaise στο Παρίσι. Στις αρχές του Φεβρουαρίου του 1979, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την καύση της σορού της, ο πρώην σύζυγός της δήλωσε έντρομος στον Τύπο ότι η τέφρα της Μαρίας Κάλλας εξαφανίστηκε από το κοιμητήριο του Παρισιού, όπου είχε τοποθετηθεί. “Η εξαφάνιση της τέφρας είναι ένα μυστήριο”, έλεγε στους δημοσιογράφους….

Σύντομα ήρθε η απάντηση, οι γαλλικές αρχές, υποστήριξαν ότι η τέφρα της Κάλλας μεταφέρθηκε μετά από αίτηση που έκανε η οικογένειά της. Ο Meneghini κατηγόρησε τις γαλλικές αρχές ότι εξαπάτησαν τόσο τον ίδιο όσο και χιλιάδες κόσμου που άφηνε λουλούδια δίπλα από μια… άδεια τεφροδόχο. Δεν πίστευε ότι η μητέρα της είχε κινήσει διαδικασίες για να γυρίσει η τέφρα της Κάλλας στην πατρίδα της. “Αν η κυρία Ευαγγελία Καλογεροπούλου είχε μια τέτοια επιθυμία, θα με είχε ενημερώσει”, δήλωσε. Όμως, οι γαλλικές αρχές έλεγαν την αλήθεια. Όπως ανέφερε το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων, η τέφρα της φυλάσσονταν προσωρινά σε ελβετική τράπεζα μέχρι να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την μεταφορά της στην Ελλάδα. Οι στάχτες της στο Αιγαίο -Τη λήκυθο με την τέφρα της μεγάλης σοπράνο έφερε στην Αθήνα αεροπορικώς η στενή της φίλη πιανίστρια Βάσω Δεβετζή μαζί με την αδερφή της Κάλλας, Τζάκυ Καλογεροπούλου, την αναπληρώτρια δήμαρχο του Παρισίου Jacqueline Nebou και τον εκπρόσωπο του Γάλλου συμβολαιογράφου της Κάλλας…

Το αεροπλάνο έφτασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 4 Ιουνίου 1979 και την υποδέχτηκαν ο υπουργός Πολιτισμού Δημήτριος Νιάνιας, ο υπουργός Αμύνης Ευάγγελος Αβέρωφ, ο δήμαρχος Αθηνών Δημήτριος Μπέης και ο σκηνοθέτης Αλέξης Μινωτής. Η τεφροδόχος τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και μεταφέρθηκε στην πυραυλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού “Υποπλοίαρχος Τρουπάκης”. Ο Υπουργός Πολιτισμού Δημήτριος Νιάνιας ανέλαβε να ανοίξει το ξύλινο κουτί και σκόρπισε την τέφρα της στη θάλασσα, ανοιχτά της Βουλιαγμένης, στον Σαρωνικό. Αυτή ήταν η επιθυμία της και εκπληρώθηκε. Οι επίσημοι έριξαν στη θάλασσα κόκκινα τριαντάφυλλα και γαρδένιες. Ο δήμαρχος Μπέης είχε προτείνει να κρατήσουν ένα μέρος της τέφρας της για ενθύμιο και να τοποθετηθεί δίπλα στην τεφροδόχο του  μουσικού Δημήτρη Μητρόπουλου και άλλων γνωστών Ελλήνων που είχαν υποβληθεί σε αποτέφρωση στο εξωτερικό. Σκορπίστηκε όλη, όπως είχε ζητήσει…Μετά την τελετή ο Υπουργός Πολιτισμού βαθιά συγκινημένος δήλωσε:… “Η Μαρία ξαναγύρισε στη μεγάλη πατρίδα. Ξαναγύρισε ό,τι ήταν φθαρτό από την ίδια γιατί βέβαια το πνεύμα της ζει και θα επιζεί στη συνείδηση όλων μας χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία της όπερας”.