Ήταν πρωί της 13ης Απριλίου του 1926. Στο σπίτι του Κώστα Λούκου, ιδιοκτήτη ταβέρνας και της Αναστασίας Σταμάτη, στα Βίλλια Αττικής Το ζευγάρι που έχει ήδη 5 παιδιά περίμενε δίδυμα. Πρώτος βγαίνει ο Τάκης,ένα υγιέστατο μωρό που ζυγίζει 4 κιλά. Μια ώρα αργότερα τον ακολουθεί η μικρή αδερφή του, η Έλλη, ένα καχεκτικό και εύθραυστο πλασματάκι που αρχίζει να ανησυχεί και να τραβά την προσοχή των γύρω της από το πρώτο της κιόλας κλάμα,που θα έρθει λίγα λεπτά αργότερα με την βοήθεια της μαμής.Το 1938 η έφηβη πια Έλλη θα μπει στο Γυμνάσιο και το 1941 θα χάσει το δίδυμο αδερφό της Τάκη από φυματίωση, ένα γεγονός που θα την συγκλονίσει.Το κορίτσι αυτό θα μεγαλώσει για να γίνει μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες ηθοποιούς και μια από τις πιο παράφορα όμορφες γυναίκες που γεννήθηκαν στην χώρα.Θα μείνει γνωστή με το όνομα: Έλλη Λαμπέτη.

Οι τελευταίοι μήνες: Θα μπορούσε να είναι μια τσακισμένη γυναίκα, με καμένα τα σπλάχνα από το λέϊζερ και με παράλυτη τη μια φωνητική της χορδή.Και βέβαια,μ’ ένα γυμνό κρανίο,που θα ‘ναι αναγκασμένη να το κουκουλώνει μ’ ένα μάλλινο σκούφο.Τι ειρωνεία αλήθεια: ”Για δύο πράγματα καμάρωνα στη ζωή μου” θα πει κάποια στιγμή.”Το στήθος μου και τα μαλλιά μου.Τα έχασα μέσα σε δέκα χρόνια και τα δύο”. Δεν έχασε όμως τη δύναμή της – αυτό το αόρατο ατσάλι που κρύβει μέσα της και την κρατάει όρθια στις δύσκολες ώρες.Τι κι αν έχει πυρπολημένα σωθικά, κάνει θεατρικά σχέδια για τον χειμώνα.Τελευταίος της ρόλος,αυτός της κωφάλαλης Σάρας.Θα μυηθεί στη γλώσσα των κωφαλάλων.”Θέλω να την μάθω τέλεια.Θέλω οι κωφάλαλοι που θα με  βλέπουν, να ξεχνάνε πως είμαι θεατρίνα και να νομίζουν πως είμαι κι εγώ κωφάλαλη ”λέει σε μια ειδική δασκάλα.”Θα χρειαστούμε ένα χρόνο”.”Σας δίνω ένα μήνα… ‘απαντάει η Λαμπέτη.Η πρεμιέρα της Σάρας είναι ένας θρίαμβος.Οι θεατές χειροκροτούν όρθιοι.Η Λαμπέτη υποκλίνεται μπροστά τους, πιο λαμπερή και πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά.Να μαντεύει άραγε η Αθήνα ότι είναι η τελευταία φορά που τη βλέπει πριν πάει στον Παράδεισο;Σαν σήμερα, το 1983,η Έλλη Λαμπέτη έφυγε από τη ζωή.