Home People Μάνος Χατζιδάκις(23.10.1925 -15.06.1994) – Τα 2Μ δώρα των Θεών στη χώρα μας!

Μάνος Χατζιδάκις(23.10.1925 -15.06.1994) – Τα 2Μ δώρα των Θεών στη χώρα μας!

by GSTQ

Αφηγείται ο Μίκης:Θυμάμαι σαν και τώρα,όταν αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε ο ένας το σπίτι του άλλου,αυτός να έρχεται στη Νέα Σμύρνη κι εγώ να πηγαίνω στο Παγκράτι,τα καυτά μεσημέρια του θέρους του 1946,να καθόμαστε μόνοι μας στα τελευταία καθίσματα του λεωφορείου που ανέβαινε τη Συγγρού.Κάθε μεσημέρι η μητέρα μου, μας έκανε το τραπέζι και μετά πηγαίναμε για σπουδές ή για το μεροκάματο,εκείνος δούλευε στου Fix,στο εργοστάσιο πάγου κι εγώ δούλευα ως εφημεριδοπώλης,η αλήθεια είναι ότι ο δικός μου πατέρας μου εξασφάλιζε το καθημερινό πιάτο,ενώ ο Μάνος ήταν πατέρας,γιος και αδελφός,έπρεπε να τα βγάλει μόνος του πέρα,να δουλέψει για να ζήσει την οικογένεια του,κάτι που θα τον απομακρύνει από τη μεγάλη του αγάπη,τη συμφωνική μουσική,είχε μια από τις καλύτερες δισκοθήκες στον κόσμο,χιλιάδες δίσκοι,κυρίως “κλασικοί”.Και το σπουδαιότερο:τους άκουγε όλους!Κανείς στην Ελλάδα (πέραν των κλασικών) δεν γνώριζε καλύτερα τη μουσική του 20ού αιώνα τους ερμηνευτές,τις ορχήστρες,τις μουσικές σχολές από τον Μάνο,μου μιλούσε ασταμάτητα για τους πιο απίθανους συνδυασμούς οργάνων που θα χρησιμοποιούσε…

 

Ο Μάνος εμπιστευόταν το ένστικτο και την ιδιοφυΐα του,εγώ εργάσθηκα πολύ σκληρά για να αποκτήσω τεχνική,χρησιμοποίησε το μπουζούκι μόνο στα τραγούδια των κινηματογραφικών ταινιών-που δεν τα “υπέγραφε”,αντιθέτως στα έργα που υπέγραφε εμπιστευόταν “λόγια” όργανα, όπως το βιολοντσέλο και το πιάνο.Όταν είδα τη “Στέλλα”,μέθυσα κυριολεκτικά με τις μελωδίες του,πήγα και ξαναπήγα έως ότου τις μάθω καλά για να τις παίζω στο πιάνο.

 

Στο σπίτι του στο Παγκράτι,με έκρυβε ενώ ήμουν στην παρανομία,μετά την μουσική ακολουθούσε συζήτηση για τα πολιτικά,ανταλλάσσαμε απόψεις και όνειρα,επιθυμίες και σχέδια,εγώ ήμουν φανατισμένος,δεν ήθελα να δω την πραγματικότητα που μου ανέλυε με την τετράγωνη λογική του,είναι αυτές οι διαφωνίες μας,που μας έφερναν πιο κοντά,ο Μάνος αποδείχτηκε τελικά περισσότερο ρεαλιστής απέναντι στην έννοια “Λαός” από εμένα που την αντιμετώπιζα με ρομαντική διάθεση σαν απόλυτη ηθική και πολιτιστική αξία.Προσωπικός φίλος του Καραμανλή,δεν δίσταζε να υποστηρίζει θέσεις πιο τολμηρές και ριζοσπαστικές από αυτές των επισήμων απόψεων της Αριστεράς.

Η σχέση τους περιπετειώδης,οι τσακωμοί τους παροιμιώδεις,μια φορά τους άκουσε όλος ο “Μαγεμένος Αυλός”το αγαπημένο εστιατόριο του Μάνου,σε διπλανό τραπέζι καθόταν η Ελένη Αρβελέρ,σηκώθηκε από την θέση της και τους μάλωσε “δεν ντρέπεστε,είστε τα ινδάλματα όλης της Ελλάδας και τσακωνόσαστε σαν μαθητούδια”. Όταν ήταν θυμωμένος έλεγε”Με τον Μίκη δεν έχομε καμία σχέση παρά μόνη την κατάληξη–ακης στο επίθετο μας γι’αυτό και εγώ είπα να την γράφω με (γιώτα- ι), ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, πέρναγε μια εβδομάδα και του πέρναγε ο θυμός,όταν τον ξαναρωτούσαν έλεγε “όχι μωρέ,άλλαξα την κατάληξη γιατί το (ήτα-η), ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ με παχαίνει”!

Συνεχίζει ο Μίκης:ανεξάρτητα από τις περιπέτειες των σχέσεων μας,ένιωθα πάντα μια απέραντη τρυφερότητα για τον ευάλωτο Χατζιδάκι που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρύψει την αγάπη που στερήθηκε,μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει,δεν τον διέκοπτα ποτέ,όταν μιλούσε, διατύπωνε τόσο άρτια,με τόσο άψογα Ελληνικά και τόσο τέλεια τεκμηριωμένα οτιδήποτε έθιγε,που σε έπειθε χωρίς δεύτερη σκέψη,σε καθήλωνε μονάχα με ένα βλέμμα,ήταν ένας γόης,ως άνθρωπος,ως διανοούμενος και ως συνθέτης.Ένα δώρο των Θεών στη χώρα μας.

Πολιτική είναι οποιαδήποτε πράξη επηρεάζει την κοινωνία,αν σας ρωτήσουν λοιπόν ποιοι είναι οι κορυφαίοι Έλληνες πολιτικοί του περασμένου αιώνα πείτε αυτοί οι δύο,σε αντίθεση με τους επαγγελματίες της πολιτικής που ιδιοτελώς μας χρεοκόπησαν,μας ντρόπιασαν,μας δίχασαν,αυτοί οι δυο,έκαναν περήφανο ένα ολόκληρο λαό,όλη η οικουμένη ταύτισε την μουσική τους με την Ελλάδα αυτοί ένωσαν ένα ολόκληρο λαό,τους τραγουδούσαμε και οι αποστάσεις μεταξύ μας εκμηδενίζονταν!

Σαν σήμερα,15 Ιουνίου του 1994,μας άφησε το “δώρο των Θεών στη χώρα μας”,ο Μίκης σπεύδει στο Νεκροτομείο του Ευαγγελισμού και παρακαλεί την Διευθύντρια να τους αφήσει μόνους τους,ο Μάνος γυμνός στο τραπέζι του νεκροτομείου,είχε χάσει πολλά κιλά από την περιπέτεια της υγείας του και ήταν ήρεμος και πολύ όμορφος,έμεινε μαζί του περίπου μισή ώρα χαϊδεύοντας του το κεφάλι και μιλώντας του τρυφερά,όλα όσα δεν του είχε πει ολόκληρες δεκαετίες,στο τέλος του έκλεισα τα μάτια και του είπα,”Καλή Αντάμωση Μάνο μου,και έφυγα δακρυσμένος…”

You may also like