Και επιτέλους η ΕΡΤ θα έχει το πιο ωραίο ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Tα “Καλύτερά μας χρόνια”, είναι η σειρά που περίμενα με ανυπομονησία!

Αναβίωση μίας λατρεμένης εποχής, όχι μόνο για τους απανταχού vintage lovers, αλλά και για όσους ζήσαμε τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Middle 70’sΣε μία πλατεία Αμερικής που έλαμπε, με κομψές γυναίκες και άνδρες, με νηπιαγωγούς που έπαιζαν πιάνο και κουκλοθέατρο… Λαχταριστές πάστες σεράνο, και γλυκές σοκολατίνες με το κερασάκι στη κορυφή. Το λικέρ μέντα, με αυτό το υπέροχο χρώμα, που γυάλιζε μέσα στα κρυστάλλινα ποτηράκια και δίπλα το σοκολατάκι bitter σε σχήμα μαργαρίτας. Ανθοδέσμες γλαδιόλες, και εορταστικά καλάθια, τόσο εντυπωσιακά σα σε πρεμιέρα θεάτρου. Το αγαπημένο μου ήταν το δροσερό, μυρωδάτο κουτάκι με τις ολόλευκες γαρδένιες και τους φιόγκους! Λάτρευα τα βιβλία,τις μεγάλες παραλληλόγραμμες σοκολάτες που έκρυβαν “μυστικά”,τα κόμικς και τις φωτογραφίες Polaroid.Τα περιοδικά,τις τσίχλες Stimorol και τις μαλακές καραμέλες που κολλούσαν στα δόντια και ήταν ο εφιάλτης κάθε μητέρας.

Χαμογέλασα με νοσταλγία καθώς έβλεπα τη σειρά, ειδικά με ένα κομμωτήριο της εποχής.Τεράστια σεσουάρ και περίτεχνα κοσμήματα. Θυμάμαι την γιαγιά και την μητέρα μου να χτενίζονται σε κάποιο αντίστοιχο κομμωτήριο και εγώ να κοιτάω, τα χιλιάδες συρταράκια, τα “πλιξ” με το χρωματιστό υγρό, και τις θήκες για τα αυτιά. Η κομμώτρια έβαζε το δίχτυ στο τέλος και ήξερα ότι για τουλάχιστον μισή ώρα ακόμα θα ήμουν εγκλωβισμένη εκεί, στον υπέροχο κόσμο της ομορφιάς. Ζήλευα τόσο πολύ…Τα χτενισμένα ξανθά μαλλιά, τα ψηλά τακούνια, τη Rafaella Carra και πολλά χρόνια μετά πήρα την εκδίκησή μου!

 

Λάτρεψα όλες τις υπέροχες, ρομαντικές σειρές που βασίζονταν σε μυθιστορήματα του Γρηγόρη Ξενόπουλου, με τις ιστορίες αγάπης και τις αρωματισμένες με ρόδα ερωτικές επιστολές, τα μακριά φορέματα και τα ομπρελίνα. Πίστευα πραγματικά ότι ζούσα κι εγώ σε εκείνες τις εποχές, και χαμογελούσα με αφέλεια μπροστά στην ασπρόμαυρη οθόνη.

Το κατάστημα της εποχής,ήταν ο Prisunic Μαρινόπουλος, και το κατάστημα που πούλαγε τις αγαπημένες μου κούκλες ElGreco. Θυμάμαι και το πρώτο τραγούδι που άκουσα στην ζωή μου! Ο νονός μου είχε ένα μαγνητόφωνο με μπομπίνες – ταινίες και θυμάμαι την Μαρινέλλα να τραγουδάει “Να παίζει το τρανζίστορ”…Λίγα χρόνια μετά ήρθαν τα 80’s και η τηλεόραση έγινε έγχρωμη!

Αλλά αυτή είναι μία άλλη εποχή…

Eleana Manousogiannaki