Η χαρά έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις. Είναι σαν την κάππαρη που φυτρώνει μόνη της όπου βρεί σπιθαμή χώμα, πάνω σε έναν βράχο ή μια ξερολιθιά, χωρίς νερό, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Είναι η ιδέα που σου μπαίνει στο μυαλό να εγκαταλείψεις τις “κοσμικές” διακοπές και να ακολουθήσεις το όνειρο…

Αντικρίζοντας για πρώτη φορά την ολόλευκη, εξωτική παραλία, ονειρεύομαι ότι θα περάσω όλο το καλοκαίρι εκεί ψαρεύοντας και κολυμπώντας ως το βράδυ, θαυμάζοντας το κεχριμπαρένιο ηλιοβασίλεμα και κάνοντας βαρκάδα στα καταγάλανα νερά !

Ανεβασμένη στους βράχους παρατηρώ τα ερείπια της βυθισμένης αρχαίας πόλης, που είναι ορατά από την επιφάνεια. Τις απάνεμες μέρες η θάλασσα είναι ακίνητη σαν ζωγραφισμένη με νερομπογιές σε ακουαρέλα και το ιώδιο φέρνει μια υπέροχη αίσθηση ευεξίας και χαλάρωσης. Χαζεύω τους μισογκρεμισμένους ανεμόμυλους στο δρόμο προς το χωριό. Περπατώντας στα σοκάκια του Μεσαιωνικού κάστρου στην καρδιά του χωριού, αντιλαμβάνομαι πως βρίσκομαι σε έναν τόπο που μου υπόσχεται ότι θα ξεχάσω όλα όσα με ανησυχούν.

Το ταξίδι στην Κίμωλο είναι γεμάτο διακριτικές απολαύσεις. Ένα καραβάκι από το λιμάνι της Κιμώλου πάει στην Πολύαιγο, το μεγαλύτερο ακατοίκητο νησί του Αιγαίου, ανάμεσα στη Μήλο και στη Κίμωλο. Μικρές μαγικές παραλίες με αυτοσχέδιες τέντες στην αμμουδιά, τόσο άγνωστες που μπορείς να τους δώσεις το όνομά σου, απάτητες παρθένες αμμουδιές, κοφτερά βράχια, εξωτικά νερά, γεύση αλμύρας στο στόμα, άγρια ομορφιά και γαλήνια σιωπή…στη χώρα που το φως δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο και σε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στο κόσμο.