Σαν σήμερα 18/10/1920, 98 χρόνια πριν, σχεδόν έναν αιώνα, είδε για πρώτη φορά το φως της Αθήνας η Μαρία Αμαλία Μερκούρη. Την ήξεραν όλοι με το μικρό της όνομα, από την παιδική ηλικία ως το τέλος. Στα 5 της άφησε να τρέξουν τα πρώτα “θεατρικά” της δάκρυα, ώστε να πιέσει για να της αγοράσουν κάτι που επιθυμούσε. Ο παππούς της, ο “Μεγάλος Σπύρος” της έδωσε τα πρώτα μαθήματα δημοκρατίας και της έμαθε να μιλάει ισότιμα με όλους. Στην εφηβεία παντρεύεται, με ένα τηλεγράφημα που απλώς αναφέρει “Γάμος ετελέσθη”.

Ελευθερώνεται για να σπουδάσει θέατρο, που αγαπάει με όλη της την ψυχή. Χωρίζει, φεύγει στο Παρίσι, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και εμφανίζεται στην γαλλική θεατρική σκηνή. Γυρίζει στην Ελλάδα. Την περιμένει η “Στέλλα”. Η χειραφετημένη ηρωίδα που τραγουδάει στου παραδείσου του μπουζούκια, ερωτεύεται θανάσιμα τον Μίλτο, αλλά θέλει να μείνει ελεύθερη. Ως το τέλος.

Χάνει το βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών μέσα από τα χέρια της, αλλά γνωρίζει τον Ζυλ Ντασσέν! Τον σύντροφο της ζωής της. Εκείνη δηλώνει “Είναι καλύτερός μου. Θέλω να μην τελειώσει ποτέ”. Ο “Τζούλυ” θα είναι εκεί για πάντα. Το 1960, είναι μια χρυσή χρονιά και για τους δύο. Εκείνη τραγουδά τα παιδιά του Πειραιά και γίνεται γνωστή σε όλο τον κόσμο. Οι Κάννες αυτή την φορά της δίνουν το βραβείο Α΄ Γυναικείου ρόλου και ο Μάνος Χατζηδάκις βραβεύεται με το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Δίνει παραστάσεις στο Broadway και πρωταγωνιστεί σε όλες τις ταινίες του Ντασσέν.

Στην Αθήνα θα επικρατήσει δικτατορία και η Μελίνα φεύγει στο Παρίσι. Περιοδεύει με κόκκινο φόρεμα, μια φλογερή αγωνίστρια και γίνεται ο εφιάλτης της χούντας. Κάνει πολιτικές περιοδείες σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, συμμετέχει σε διαδηλώσεις, συναυλίες και εκδηλώσεις. Οι συνταγματάρχες της αφαιρούν την ελληνική ιθαγένεια και εκείνη δηλώνει προκλητικά “Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα”.

Γυρίζει με την πτώση της δικτατορίας, μας χαρίζει μεγάλες ερμηνείες στο ελληνικό θέατρο και στην Επίδαυρο.

Εκλέγεται βουλευτής στην Β΄ Περιφέρεια Πειραιά, γίνεται η μακροβιότερη Υπουργός Πολιτισμού, περιοδεύει φορώντας YSL στο Κερατσίνι, αλλά ταυτόχρονα παίζει τάβλι με τους λιμενεργάτες. Το πρωί παίρνει πάντα κουλούρι από τον υπαίθριο κουλουρά και ανεβαίνει στο Υπουργείο. Πετάει τα παπούτσια και ξεκινάει τις συναντήσεις της. “Δώστε μου ένα μιράζ για τον Πολιτισμό” θα πει στον Ανδρέα Παπανδρέου κι εκείνος θα της αναγνωρίσει ότι είναι η μόνη που άντεξε 16 ανασχηματισμούς. Ξέρει να επιβάλλεται.

Προάγει τον πολιτισμό της Ελλάδας, συναντιέται με σπουδαίες διεθνείς προσωπικότητες. Θέλει το Αιγαίο ένα αρχιπέλαγος πολιτισμού. Την Αθήνα το μεγαλύτερο αρχαιολογικό πάρκο της Ευρώπης. Το σημαντικότερο όραμά της είναι η επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Η ίδια θα πει “Ελπίζω να γυρίσουν τα μάρμαρα στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω πια, θα ξαναγεννηθώ!”

Το 1994 φεύγει από την ζωή, νικημένη από τον καρκίνο στην Νέα Υόρκη. Η κηδεία της γίνεται με τιμές Πρωθυπουργού, συγκλονίζει τους Έλληνες. Στα πόδια της, μετά από επιθυμία της, θα ταφεί μαζί της και το κόκκινο φόρεμα. Αυτό που φορούσε στις περιοδείες κατά της δικτατορίας.

Όταν φεύγουν οι μύθοι, παίρνουν κάτι από το φως. Η μορφή της Μελίνας, πίσω από την ιστορία της Ελλάδας θα κυματίζει και θα ρίχνει την λάμψη της για πάντα. Και τα μάρμαρα κάποια στιγμή θα πάρουν στον χρόνο την θέση τους. Και εκείνη θα είναι εκεί.