Έχω μάθει να φεύγω! –  Μια δόση σχιζοφρένεια και μια πρέζα αλάτι.

Όταν ξεχειλίζει το παράπονο, μεταμορφώνεται σε δύναμη. Η ζωή καμιά φορά, ανεβαίνει στο ρετιρέ και κουβαλάει μαζί της αιχμηρά σουβενίρ, που στοχεύει και καρφώνει ανάλαφρα σ’ έναν κουρασμένο από τις σκέψεις αφρό σε σχήμα εγκεφάλου.

Το κλάμα είναι γεμάτο αλάτι. Πιο απελευθερωτικό αλατόνερο κι από την ίδια τη θάλασσα. Ο καθένας με τη συνταγή του: Χαρά, πόνος, μάσκαρα (την καλύτερη της αγοράς), λύπη, νεύρα, φόβος.. και μια πρέζα αλάτι.

Υ.Γ …τα θέλω όλα! Θέλω να μείνω… Σιχαίνομαι τη ζάχαρη στον καφέ μου… Καπνίζω… Και από τα 5 μου ψάχνω τον σκηνοθέτη στην ταινία που πρωταγωνιστώ… Πρέπει να φύγω.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την ειλικρίνεια της έκφρασης! Τέχνη…

Τι είναι Τέχνη;”… από το Δάσκαλο Δημήτρη Μυταρά

H τέχνη μοιάζει με κοινωνικό φαινόμενο, αλλά στην ουσία είναι ένα σχεδόν φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν ηφαιστειακή εκτόνωση. Δεν καταγράφει την ιστορία ούτε κάνει ιστορία, ούτε προηγείται της εποχής της ούτε την ακολουθεί. H τέχνη είναι ο έρωτας, με την πλατύτερη σημασία της λέξης, είναι η έκφραση και το ξεχείλισμα μιας πληρότητας. Δεν υπακούει σε θεωρίες, τις οποίες διαψεύδει μονίμως, έχει δική της λογική και δεν ερμηνεύεται με λόγια. H τέχνη δεν είναι μαχητική ή ήρεμη, αλλά είναι σαν τον άνεμο, που άλλοτε είναι άγριος και δυνατός και άλλοτε γαλήνιος.

H τέχνη δε μορφώνει αλλά κάνει κάτι περισσότερο, σε συνδέει με το μυστήριο της ύπαρξης. Δεν αποδίδει δικαιοσύνη, είναι πέρα απ’ αυτή. H τέχνη δεν στρατεύεται αλλά ανήκει στους αθώους… H τέχνη απευθύνεται σε ελεύθερους ανθρώπους, αλλά είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιοι είναι οι ελεύθεροι άνθρωποι…

H τέχνη δεν έχει σχέση με το μάρκετινγκ, τους πλειστηριασμούς και τιμές – όλα αυτά είναι ξένα σώματα. Tο σπήλαιο του Λασκό δεν ήταν γκαλερί. O καλλιτέχνης συχνά δε γνωρίζει αν αυτό που έκανε, είναι καλό ή κακό. Σπάνια οι πρωτοπόροι πιστεύουν ότι είναι πρωτοπόροι.

Για την πρωτοπορία τους σίγουροι είναι αυτοί που τους ακολουθούν. H τέχνη δεν απομυθοποιείται… Άλλο είναι η μόρφωση και άλλο η καλλιέργεια του πνεύματος… H τέχνη δεν προοδεύει ποτέ, μην τη συγχέουμε με την επιστήμη, απλώς αλλάζει πρόσωπα και τρόπους, για να πει κάθε φορά τα ίδια πράγματα. H τέχνη είναι κάτι πολύ απλό και ο καλλιτέχνης ένας σοφός… Tο μήνυμα του έργου τέχνης είναι πάντα ποιητικό, ακόμη κι όταν παριστάνει τις σφαγές της Xίου ή τις αρβύλες του Bαν Γκογκ. Δεν είναι υποχρεωτικό να αισθάνεστε και να αγαπάτε την τέχνη. Aπλώς είναι ένα προνόμιο. Aλλά τι προνόμιο!