Υπήρξα επαναστάτρια. Επαναστάτρια ως παιδί, ως γυναίκα, ως ερωμένη. Εφήυρα τη ζωή μου, παίρνοντας ως δεδομένο πως για ό,τι δεν αγαπώ υπάρχει το αντίθετό του (το οποίο οπωσδήποτε αγαπώ). Αγαπώ το μαύρο. Αναπάντεχα κυριαρχικό, το αγαπώ όπως αγαπιούνται τα μυστικά: Κρυφά, με πάθος, μεταξύ σκιάς και ψυχής.

Με ένα ένστικτο βαθύ, διαλέγω ότι απαιτεί η δύναμη μου. Το απαιτώ γιατί περικλείει σε τέλεια ισορροπία όλα τα χρώματα, όλα τα συναισθήματα χωρίς να αμφισβητείται το κουράγιο μου, η σκληρότητα μου. Η λογική της δύναμης του, βρίσκεται στις άπειρες δυνατότητες που κρύβει η απλότητα του. Αξεπέραστα μοντέρνο και ταυτόχρονα κλασσικό διαθέτει τη μαγική ικανότητα να καθορίζει κάθε σχήμα, κάθε σιλουέτα, κάθε αίσθηση. Χωρίς μαύρο κανένα χρώμα δεν έχει ύπαρξη. Ανατρεπτικά γοητευτικό είναι αυτό που κάνει το στυλ εκκεντρικό. Η Εκκεντρικότητα μας κάνει διαφορετικούς.

Με οτιδήποτε συνδυαστεί, το αποτέλεσμα είναι μαύρο. Όπως και στα μαθηματικά: όποιον αριθμό πολλαπλασιάσεις με το μηδέν, το γινόμενο θα είναι πάντα μηδέν. Η Αρχή και το τέλος. Η δύναμη. Υπάρχει έντονα στην παλέτα της ζωή μου, έτσι μπορώ να δημιουργώ και να ζω την πραγματικότητα. Ένα μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς μου εμπνέεται από αυτό. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά του. Το απόλυτο μυστήριο, γεμάτο εκπλήξεις και αντιθέσεις.

Δείξτε μου κάποιον που δεν φοράει μαύρα και θα σας πω, πόσο βαρετός είναι.

“If you follow the crowd you’ll usually go on further that the crowd. If you walk alone is likely to find yourself in places no one has ever been before.”

Παλαιότερα Editorials:  Τεύχος #0