Δον Ζουάν, Μιχαήλ Μαρμαρινός – Στέγη ιδρύματος Ωνάση

“Τι αγαπά ο έρωτας: To άπειρο. Τι φοβάται: Τα όρια.”

Δον Ζουάν του Μολιέρου, αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, ανεβαίνει σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου!

Ο Δον Ζουάν, αυτός ο αιώνιος εραστής, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε μια διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής, ο σκεπτικιστής που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής, αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού. Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία, το φόβο, την ελευθερία. “Ένα πρόσωπο-σημείο μέσα στο χάρτη του ανθρώπινου πόθου, του ανθρώπινου φόβου, τόσο πραγματικό όσο ένα μετείκασμα, τόσο φαντασιακό όσο ένα ποίημα” σημειώνει ο Μαρμαρινός. “Μια πλασματική, ψεύτικη επανάσταση του ανθρώπου απέναντι σε ό,τι υποδύεται σταθερότητα, γεμάτη θύματα πραγματικά και φανταστικά”.

Μετάφραση κειμένου Μολιέρου: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Δραματουργία: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Έρι Κύργια

“Εδώ είμαι, εδώ αναπαύομαι.”
“Δεν σκέφτομαι ποτέ τον θάνατο. Θέλω όμως το μνημείο μου να  απαθανατίσει την ιδέα που είχα για τον εαυτό μου. Ήμουν ένα τίποτε. Είμαι στάχτη, σκόνη, μηδενικό, η κουράδα ενός κουνελιού. Αυτό επιθυμώ να θυμούνται από μένα  οι μελλοντικές γενεές.”

Tags

#theater