Τη “Δωδέκατη Νύχτα” όλα επιτρέπονται … στο Εθνικό Θέατρο!

“Αχ, Έρωτα θεέ, τι άπληστος, τι ακόρεστος που είσαι! Ενώ όλα τα χωράς, όλα τα δέχεσαι, σαν θάλασσα, ό,τι θα καταπιείς, όσο ακριβό κι υπέροχο κι αν είναι, μέσα σε μια στιγμή ξεπέφτει, ευτελίζεται, και δεν σου φτάνει. Τόσο γεμάτος με μορφές της φαντασίας είν’ ο έρωτας, που είναι από μόνος του η τέλεια φαντασίωση.”

“Δωδέκατη νύχτα ή ό,τι προτιμάτε”

Η νύχτα που όλα επιτρέπονται… η “Δωδέκατη Νύχτα”… “μεταμφιέσεις”, ψέματα και πραγματικότητα, πάθη και συμβάσεις… πάνω απ’ όλα ο έρωτας, η τρέλλα του και η αμηχανία … τα “κόκκινα βέλη”  κυριάρχο στοιχείο στη σκηνή και στις καρδιές … απόλυτος, δυνατός μα και ευάλωτος … και στο κέντρο του, στη δίνη μέσα ο άνθρωπος … ο άντρας η γυναίκα ο καθένας… Ενδιαφέρουσα παράσταση, μόνη ένσταση το γεγονός πως ο νεότατος Δημ. Καραντζάς έχει ήδη αποκτήσει μια σκηνοθετική μανιέρα που γρήγορα φοβάμαι πως θα κουράσει…

By εύη χατζηαμάλλου

*Ο Σαίξπηρ εμπνέεται από τις αχαλίνωτες διασκεδάσεις που επιβάλλει ο εορτασμός της νύχτας που κλείνει το δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων και μας δίνει ένα από τα πιο ζωηρά και εύθυμα έργα του. Τα δίδυμα αδέλφια Βιόλα και Σεμπάστιαν ναυαγούν στις ακτές της σχεδόν μυθικής Ιλλυρίας, όπου δύο αντιθετικές δυνάμεις, το πένθος και ο έρωτας, προσπαθούν να επιβληθούν. Έτσι κι αλλιώς, “απόψε” όλα επιτρέπονται! Το επετειακό φετινό αφιέρωμα στον μεγάλο ελισαβετιανό (που ξεκίνησε την προηγούμενη περίοδο με τον Ριχάρδο Γ‘ και το “Δωμάτιο του Σαίξπηρ”) κλείνει με ένα από τα γνωστότερα έργα του. Όπως σε όλες τις μεγάλες δημιουργίες του, έτσι και στη Δωδέκατη Νύχτα, ο Σαίξπηρ, πίσω από το παιχνίδισμα της περιπέτειας, της μεταμφίεσης και της γοητευτικής ποιητικής σύλληψης, επεξεργάζεται μια κοσμοθεωρία, που επαναπροσδιορίζει τις αρχετυπικές έννοιες του έρωτα, της εξουσίας και των συμβάσεων που ορίζουν τη ζωή των ανθρώπων.