Πριν λίγο καιρό είδα την “Κατερίνα”…

Μια “δυνατή” παράσταση, λιτή και ατμοσφαιρική με μόνο “στολίδι” της – εκτός της πρωταγωνίστριας – την ευρηματική χρήση ενός φακού από τον σκηνοθέτη Γιώργο Νανούρη και  την αισθαντική αν και κάπως “αποστασιοποιημένη” φωνή του Λόλεκ. Μια συνεχής εναλλαγή φωτός και σκότους, το συνεχές πέρασμα της ίδιας της “διπολικής” Κατερίνας απ’ το σκοτάδι στο φως και αντίστροφα…

Πρόκειται για μια “άσκηση” ισορροπίας σε τεντωμένο σκοινί …ισορροπίας ενός “φορτισμένου” μυαλού και μιας μεγάλης καρδιάς, ισορροπίας ανάμεσα στην οδύνη και τη χαρά, το μίσος και τη λατρεία, το χάος και την πραγματικότητα ….

“Ο γιος μου με βρήκε” – επαναλαμβάνει φορτισμένη – “χαράματα” !!! ….. κι έτσι τραγικά “ανέτειλε” η καινούργια ζωή του Πέτρου της ….

Κυρίαρχο στοιχείο της παράστασης για μένα όχι τόσο η ψυχική διαταραχή της Κατερίνας όσο η λατρεία της για τον μονάκριβό της. Πρόκειται για μια ελεγεία Αγάπης, της απόλυτης μητρικής αγάπης… αγάπης που τελικά οδηγεί στην θυσία, κυρίως του “εγώ”… Γιατί, θυσία ήταν η “φυγή”  της Κατερίνας, ύστατη προσφορά αγάπης προς τον λατρεμένο της μοναχογιό …..Του χάρισε την “ελευθερία” του, τίναξε από πάνω του τα “δεσμά” της Αγάπης της…. του χάρισε φτερά να πετάξει μακρυά για να μπορέσει ο ίδιος να ζήσει ……. Ένα “ευχαριστώ” έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ (Auguste Corteau), ένα ευχαριστώ στην Κατερίνα του ….

“Ιδανική Αυτόχειρ” η Λένα Παπαληγούρα, τραγική μαζί και ανέμελη, μέσα στο λουλουδάτο της φόρεμα…“άνοιξη” μέσα στη βαρυχειμωνιά του ταραγμένου της μυαλού ….

Πέρασαν μέρες για να χαλαρώσω και να κλάψω….

Credits: εύη χατζηαμάλλου

Tags

#theater