Τρείς αδελφές, Άντον Τσέχωφ. Σκηνοθεσία Δημήτρης Τάρλοου.

Τρείς αδελφές, Άντον Τσέχωφ.
Σκηνοθεσία Δημήτρης Τάρλοου.

“Θα πάμε στη Μόσχα! Κατά το φθινόπωρο θα είμαστε κιόλας εκεί”
“Τι μεγάλη απάτη η Ζωή!”
“Δεν υπάρχουν… Μόσχες…”

Τρεις αδελφές.Τρεις νέες γυναίκες. Μια επαρχιακή πόλη. Μια πρωτεύουσα. Νοσταλγία. Ανεκπλήρωτα όνειρα. Ματαιωμένες ελπίδες. Συμβιβασμός….

Τόπος: το παντού. Χρόνος: το πάντα..

Η μεταφορά του έργου στο “παντού” και το “πάντα” κάνει την τραγική “προσδοκία” διαχρονικά παγκόσμια και πανανθρώπινη. O χρόνος περνά, τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο.

Η προσμονή, το όνειρο και η ελπίδα παρόντα ως το τέλος όταν πια η οριστική “ματαίωση” είναι μπροστά στα μάτια όλων και επιβεβαιώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο… Απουσίες, απώλειες, ανεκπλήρωτοι έρωτες, συμβιβασμοί, υποταγή στο πεπρωμένο…

Το Επιβιώνω πάνω από το Ζω…

η διαδρομή αυτή παρακολουθούμε μέσα από την καθημερινότητα των διαφορετικών χαρακτήρων και μέσα από την καταλυτική και βαθιά συμβολική επίδραση της “επαρχίας” στις ζωές τους. Η νοοτροπία της επαρχίας που σαν δίνη “ρουφά” την ικμάδα, την επιθυμία, τη ζωντάνια και την ελπίδα για κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο. Επιβάλλεται στις καταστάσεις και τα πρόσωπα χωρίς οίκτο. Η σταδιακή “διαβρωτική” επιρροή της τραχιάς, άξεστης επαρχιώτισσας Ναταλίας – συζύγου του αδελφού τους – συμβολίζει ακριβώς αυτή την αίσθηση “κινούμενης άμμου” που τραβά αναπόφευκτα στο τέλμα της τις ζωές όλων…

Μετά τη “Μεγάλη Χίμαιρα” επιλέγει σοφά ο Δ. Τάρλοου το πιο πολυπαιγμένο αυτό έργο του Τσέχωφ. Η Μαρίνα, στο έργο του Καραγάτση, αναζητά τη “Χίμαιρα” και την ακολουθεί – παρόλο που ξέρει πως θα είναι η καταστροφή της – κάτω από το λαμπερό φως του Αιγαίου…. Η ¨Όλγα, Μαρία, η Ειρήνη αναζητούν τη δική τους ουτοπική ευτυχία μέσα στο ταξίδι από την ομίχλη της επαρχιώτικης πολίχνης στο φως της Μόσχας… Κοινός ο στόχος, διαφορετικές προσεγγίσεις… η Μόσχα / η Χίμαιρα τόσο κοντά και τόσο μακρυά ταυτόχρονα… λύτρωση και καταστροφή…

Η χρήση υποκοριστικών στα “εξελληνισμένα” ονόματα των ηρωίδων, οι “ανάλαφρες” στιγμές τρυφερότητας, διανθίζουν τη βαριά ατμόσφαιρα του συμβιβασμού, της υποταγής στο πεπρωμένο …

Το “εικαστικό” αποτέλεσμα εξαιρετικό. Για ακόμα μια φορά ευφυής σκηνοθεσία με αμεσότητα, χωρίς υπερβολές και σκηνοθετικά τερτίπια, ατμοσφαιρική. Μέσα από τη λειτουργική σκηνογραφία, τα κουστούμια, τους αποτελεσματικούς φωτισμούς, τα παράλληλα πλάνα σε δύο και τρία επίπεδα (υπέροχες οι σκηνές του τραπεζιού ή της παρέλασης των μασκαράδων) αλλά και την ζωντανή μουσική, δημιουργήθηκε ένα αποτέλεσμα απολαυστικό που σε συνεπαίρνει ….

Ωραίες, δουλεμένες στη λεπτομέρειά τους ερμηνείες απ’ όλους τους ηθοποιούς με εξαιρετικές τις τρεις πρωταγωνίστριες – “αστέρια” της νέας γενιάς του ελληνικού θεάτρου. Λάμπουν στη σκηνή η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, η Ιωάννα Παππά και η Λένα Παπαληγούρα όχι μόνο με τη φυσική παρουσία τους αλλά κυρίως με τις εξαιρετικές ερμηνείες τους.

Υπέροχη παράσταση …. γλυκόπικρη η αίσθηση..

Credits: εύη χατζηαμάλλου