Έφτασα στο νησί νωρίς το πρωί, σκοτάδι ακόμα. Βγαίνοντας από το πλοίο με το αυτοκίνητο (απαραίτητο γιατί το νησί είναι μεγάλο), μια γλυκιά μυρωδιά με κατέκλυσε. Το ζεστό αεράκι έφερνε νότες  αλατιού, καθαριότητας και κάποιου φυτού, ίσως νυχτολούλουδο ή βουκαμβίλια. Μα μυρίζει η βουκαμβίλια; Ήθελα να ξημερώσει να δω τα νερά του λιμανιού, η διαίσθησή μου, έλεγε ότι είναι καθαρά και πράσινα.

Ξύπνησα από τον θόρυβο ενός πλοίου. Ναι, έμενα στο λιμάνι (τυχαία επιλογή). Δεν παίρνω πρωινό στο ξενοδοχείο. Προτιμώ να βγω να δοκιμάσω τα τοπικά προϊόντα να αφουγκραστώ και να νιώσω τον παλμό του νησιού. Το πρώτο πράγμα που έκανα είναι να δω τα νερά του λιμανιού, ναι ήταν πράσινα και κατά τόπους τυρκουάζ. Χαμογέλασα και έφυγα για το κέντρο της πόλης. Περιπλανήθηκα για λίγο και κατέληξα σε ένα ωραίο καφέ το “Oz” με industrial χαρακτήρα, στα στενά της Απλωταριάς. Ο καφές απόλαυση και τέλεια σερβιρισμένη η ομελέτα. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο και γέμισα με φρούτα το ψυγείο. Φόρεσα το μαγιό μου και έφυγα με κατεύθυνση βόρειοανατολικά, για την παραλία Ναγός. Μια ανοργάνωτη παραλία με καθαρά και κρύα νερά. Τα σπίτια του χωριού σταματούν πάνω στην παραλία και δημιουργούν την τέλεια σκιά. Ήταν αργά, η κοιλιά μου διαμαρτυρήθηκε. Οι πληροφορίες μου, έλεγαν ότι έπρεπε να φάω στο διπλανό λιμανάκι στη Λαγκάδα. Κάθισα στο “Νόστος”. Ένα γωνιακό και καλαίσθητο ταβερνάκι με ευγενικό προσωπικό. Επέλεξα να φάω θαλασσινά με λευκό κρασάκι, αν και μου πρότειναν ούζο. Με ενθουσιασμό, έφαγα την καλύτερη αθερίνα με τηγανιτά ντοματίνια και κρεμμύδια σε ροδέλες! Σπεσιαλιτέ τους και απίστευτα νόστιμο φαγητό. Βράδιασε, το κρασάκι ήδη με είχε ζαλίσει, είχα και την επιστροφή…

Την επόμενη μέρα κατευθύνθηκα νότια για να δω το ολοκαίνουργιο μουσείο μαστίχας στην περιοχή των Μαστιχοχωρίων. Ο χώρος σύγχρονος, μου θύμισε το μουσείο μαρμαροτεχνίας στον Πύργο της Τήνου. Σκοπός του μουσείου είναι να αναδείξει την παραγωγική ιστορία της καλλιέργειας και επεξεργασίας της μαστίχας. Παρακολούθησα ένα από τα πιο ωραία video που έχω δει, με καταπληκτική σκηνοθεσία και συγκλονιστική φωτογραφία!  Έκανα μια στάση στο “Μαστίχα καφέ”, για καφέ φυσικά, και έφυγα για τη γνωστή παραλία Μαύρα Βόλια. Είχε τρεις κόλπους διάλεξα στον δεύτερο. Κάτω από τα βράχια ξεδιπλώνεται η παραλία με τα μαύρα βότσαλα, αποτέλεσμα του ηφαιστείου του Ψάρωνα. Το τοπίο άγριο και τα νερά  κρυστάλλινα, παγωμένα και απότομα. Απόλαυσα το απόκοσμο τοπίο και συνέχισα πιο νότια στα Βρουλίδια. Τα νερά τυρκουάζ με άσπρη άμμο στο μικρό αυτό κολπάκι. Ευχαριστήθηκα Θάλασσα! Το βράδυ είχα κλείσει τραπέζι στου “Χότζα”. Ένα εστιατόριο μέσα στα στενά της χώρας, σε μια όμορφη αυλή γεμάτη από κόσμο ευτυχισμένο, το φαγητό, το κρασί, οι διακοπές; Ποιος ξέρει; Όλοι ευτυχισμένοι! Το τραπέζι ήταν έτοιμο. Τα παραδοσιακά μαγειρευτά φαγητά ήταν πεντανόστιμα και ο κόκκινος Αριούσιος οίνος… μαγικός. Μέχρι τώρα δεν είχα δοκιμάσει, είχε καταπληκτική, βελούδινη γεύση. Έφυγα αργά και… έφυγα ευτυχισμένη!

Μέρα 3η: Πήγα για πρωινό στο “Άχνη και Κανέλα”, μπροστά στο λιμάνι. Καφές και μπουγάτσα δίπλα στην θάλασσα. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Έχει μπουγάτσες και λουκουμάδες με διάφορες γεύσεις. Σήμερα θα κατευθυνόμουν βορειοδυτικά με προορισμό τα Λευκάθια στη Βολισσό. Μια οργανωμένη συμπαθητική παραλία, με καθαρά νερά. Κολύμπησα, ήπια το cocktail μου και έφυγα για να προλάβω να δω την δύση του ήλιου αφού θα επέστρεφα στην πόλη από την δυτική πλευρά του νησιού. Εκεί με έπιασε μαύρη απελπισία βλέποντας μαύρους σκίνους και η μυρωδιά από το φρεσκοκαμμένο τοπίο είχε τρυπώσει στα ρουθούνια μου. Έκανα μια μεγάλη διαδρομή που άξιζε, και που μου άνοιξε την όρεξη. Πήγα να ετοιμαστώ για το βραδινό, σήμερα ήθελα ιταλικό και το καλύτερο στη χώρα είναι το Pastard. Η πίτσα margarita με λεπτό ζυμάρι και ψημένη σε ξυλόφουρνο καθώς και τα ζυμαρικά μου ήταν αρκετά καλά και η διάθεσή μου επίσης. Το φεγγάρι μου χαμογέλασε και πήρα τον δρόμο της επιστροφής…

Μέρα 4η: Το πρόγραμμα είχε Αγία Δύναμη, νότιοανατολικά του νησιού και κοντά στα Μαστιχοχώρια. Κατεβαίνοντας από το βουνό βλέπεις έναν όμορφο κόλπο με εκπληκτικά νερά και λευκή άμμο. Στα αριστερά υπάρχει το πέτρινο εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης, είναι πιο ωραία από τα Μαύρα Βόλια. Ηρέμησα και ονειρεύτηκα πολύ… Έφυγα γιατί έπρεπε να δω τα Μεστά, είχε μια έκθεση φωτογραφίας, ένα συγκρότημα που έπαιζε μουσική και κόσμο που διασκέδαζε. Δοκίμασα στο “Μετούσικο” την πιο νόστιμη αρωματική ντοματοσαλάτα της ζωής μου, η περιοχή έχει πολύ νόστιμες ντομάτες! Επέστρεψα αργά…

Μέρα 5η: Στο αρχαιολογικό μουσείο. Άνοιγε στις 10:00. Περίπου μια ώρα μου πήρε να το γυρίσω. Αρκετά ενδιαφέρον. Πήγα στο λιμάνι στο “44”. Ένα cafe όμορφο στα χρώματα του μαύρου. Θα έχετε καταλάβει ήδη την μικρή μου απόλαυση, που λέγεται καφές! Κατευθύνθηκα νότια και πάλι , Αποθύκα και Απολώνια. Η πρώτη παραλία είχε αισθητικό ενδιαφέρον, η δεύτερη είχε πιο καθαρό βυθό. Το βράδυ επισκέφτηκα τον Κάμπο. Η ωραιότερη περιοχή, με πέτρινα αρχοντικά και στενά δρομάκια. Περιοχή βγαλμένη από παραμύθι. Το εστιατόριο που επέλεξα λεγόταν “Απόμερο” και βρισκόταν κάπου ψηλά, κρυμμένο μέσα στα στενά. Ενθουσιάστηκα όταν φτάνοντας είδα ένα τεράστιο εστιατόριο σε διαφορετικά επίπεδα, με ωραία θέα και πολύ κόσμο. Απόλαυση το φαγητό και το κρασάκι. Η βραδιά γαλήνια…

Μέρα 6η: Tελευταία μέρα στη Χίο, αποφάσισα να πάω στον Γιόσωνα, το “Yoso” είναι το πιο ωραίο beach bar του νησιού! Ωραία μουσική, χαμογελαστά τυπάκια, διασκέδαζαν χορεύοντας και πίνοντας cocktails με βάση την μαστίχα , πραγματικά υπέροχα! Τόσες μέρες στο νησί δεν είχα νιώσει τον παλμό… της διασκέδασης. Έφυγα αργά το απόγευμα με την γεύση της μαστίχας νωπή ακόμα. Παρήγγειλα μια πίτσα και κάθισα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου, με θέα το λιμάνι. Η μυρωδιά ίδια, θάλασσα και νυχτολούλουδο. Τελικά ήταν νυχτολούλουδο! Φόρτωσα όλες τις αποσκευές μου, χαιρέτησα τον Θανάση τον ιδιοκτήτη, έκανα μια τελευταία βόλτα στο λιμάνι, ψώνισα από το mastiha shop και ανέπνευσα βαθιά για τελευταία φορά την μαγική μυρωδιά ελπίζοντας να την “αιχμαλωτίσω” και να την “πάρω” μαζί μου. Κατευθύνθηκα προς το λιμάνι…

Γράφοντας το ημερολόγιο των διακοπών μου, στην Αθήνα πια, συνειδητοποιώ πως δεν έφυγα ποτέ από την Χίο την πατρίδα του Ομήρου, τη θάλασσα, τις λιχουδιές, το άρωμα μαστίχας…και πως η μνήμη έχει συναίσθημα… και δεν ξεχνά… ούτε καν τις μυρωδιές… Θεέ μου σ’ ευχαριστώ!