Μια ιστορία για να σκεφτείς… από την Olivia!

Sometimes the king is a woman!

Ο ύπνος μου χθες βράδυ ήταν λίγο ανήσυχος… Ξύπνησα και στο μυαλό μου ήρθε μια φωτογραφία μου από το 2014… Τη δείχνω συχνά σε φίλους ή γνωστούς που νιώθω ότι μπορεί να κερδίσουν κάτι από αυτήν και από τη δική μου ιστορία. Χθες το βράδυ εκεί πάνω στις σκέψεις μου, αποφάσισα να κάνω το θαρραλέο βήμα και να τη δείξω σε όλους εσάς. Γιατί ξέρω πως πολλοί από εσάς τη χρειάζεστε.

0
Στις φωτογραφίες που σας δείχνω δεν βλέπετε δυο διαφορετικές κοπέλες. Βλέπετε μόνο μία: ΕΜΕΝΑ. Η φωτογραφία στα αριστερά τραβήχτηκε την άνοιξη του 2014, ενώ η δεξιά την άνοιξη του 2016. Σας ορκίζομαι ότι καμία φωτογραφία δεν είναι προϊόν Photoshop. Όπως ορκίζομαι το ότι δεν έχω κάνει πλαστική!

Στην αριστερή φωτογραφία λοιπόν βλέπετε μια Ολίβια που δεν είχε καμία διάθεση για τη ζωή. Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη την περίοδο της ζωής μου. ‘Οταν μιλάω σε ανθρώπους για εκείνα τα χρόνια, λέω πως ήμουν σε λήθαργο. Η ουσιαστική μου – και ίσως μοναδική μου – χαρά ήταν τα παιδιά μου. Ήμουν μόλις 30 χρονών και έμοιαζα 50. Δεν ήμουν πια όμορφη. Ήμουν πρησμένη. Αφημένη. Θαμπή. Ένα πιόνι που έκανε ότι ήθελαν οι άλλοι και ποτέ ότι ήθελε ο εαυτός της. Άλλωστε ήμουν σχεδόν άβουλη. Και προφανώς δυστυχισμένη.

Μέχρι που μια μέρα ξύπνησα. Και αποφάσισα πως η ζωή μου μου ανήκει και δεν γίνεται να έχω ρίξει σε τέτοιο πάτο την Ολίβια που αξίζω να είμαι!

Και τότε άλλαξα. Έφερα τη ζωή μου τούμπα, πάτησα στα πόδια μου και διεκδίκησα την ευτυχία μου – και κατά συνέπεια και την ΑΛΗΘΙΝΗ ευτυχία των παιδιών μου. Κοιτάζοντας πίσω μου δίνω τεράστιο σεβασμό και θαυμασμό. Δεν ήταν εύκολο αυτό που έκανα. Αλλά το έκανα! Άρα δεν ήταν ακατόρθωτο.

Μέρα με τη μέρα άρχισα να αλλάζω. Τα μάτια μου άρχισαν να λάμπουν. Το σώμα μου να ξαναγίνεται νέο. Η ηλικία μου να συμβαδίζει με την εικόνα μου. Η ψυχή μου να λάμπει. Το πρόσωπό μου να χαμογελά. Το μυαλό μου να ξεμαυρίζει…

Δεν μετανιώνω ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Αν δεν είχα φτάσει στον πάτο, αν δεν είχα αφήσει ανθρώπους να με εκμεταλλευτούν και να με πονέσουν, αν δεν είχα κάνει “λάθος” επιλογές, σήμερα ΔΕΝ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Και ωωωω, πόσο μ’ αρέσει αυτό που είμαι!!!
Να τα αγαπάμε τα λάθη μας. Να τα αγαπάμε τα ζόρια μας. Έχουν να μας διδάξουν τόσα! Πώς να εκτιμήσεις το χρυσάφι της ζωής αν δεν έχεις δει τα σκατά της; Αλλά προσοχή: μην τα αφήνετε να σας πνίγουν… Αναζητήστε οξυγόνο πριν να είναι αργά. Ανοιχτείτε. Μιλήστε σε κάποιον. Μόνος κανείς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα ειδικά στην αρχή, γιατί στη συνέχεια ο αγώνας είναι βασικά δικός σου. ΜΙΛΗΣΤΕ. Ζητήστε βοήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που με χαρά θα σας βοηθήσουν. Γιατί ξέρουν ότι το έχετε ανάγκη, απλά δεν τολμούν να σας το πουν, γιατί εσείς δεν είστε έτοιμοι να το ακούσετε…

Εεεε, με διαβάζεις; Η ζωή είναι μικρή για να είναι ένας καθημερινός βούρκος. Δεν ξέρουμε γιατί έχουμε γεννηθεί, για ποιο λόγο ζούμε και αναπνέουμε πάνω σε τούτο τον πλανήτη. Ομως είμαι σίγουρη πως δεν γεννιόμαστε για να είμαστε δυστυχισμένοι…
Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την ευτυχία σας. ΜΟΝΟ ΕΣΕΙΣ. Κανείς δεν είναι κανενός. Ανήκει ο καθένας στον εαυτό του.
Ναι, θα ξανακάνεις λάθη ίσως. Δεν πειράζει. Κάθε φορά γίνεσαι σοφότερος. Κάθε φορά επουλώνεις γρηγορότερα τις πληγές. Και συνεχίζεις. Πάντα με πυξίδα την αγάπη προς τον εαυτό σου και προς τον κόσμο. Αλλά όχι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Δεν έχει νόημα να νοιάζεσαι για τους άλλους, όταν αδιαφορείς για τον εαυτό σου.
Για κοιτάξου στον καθρέφτη. Τι βλέπεις; Εγώ την είχα τότε αποχαιρετήσει για πάντα την Ολίβια που ήθελα να είμαι… Αλλά σας το ορκίζομαι, ήταν ακόμα εκεί. Τι σας το ορκίζομαι δηλαδή… Αφού το βλέπετε. Ηταν ακόμα εκεί. Και τώρα τη βλέπετε και εσείς. Ελπίζω η ιστορία της να σας λέει κάτι…

* Δεν βλέπω πια τις παλιές μου φωτογραφίες. Όπως σκέφτομαι ολοένα και λιγότερο το παρελθόν. Ότι έγινε, έγινε και ανήκει πλέον στη σφαίρα της φαντασίας. Ακριβώς όπως και το μέλλον. Η ευτυχία είναι ΕΔΩ και ΤΩΡΑ. Πιαστην!

Σημαντική σημείωση: αυτό το κείμενο δεν θέλει να μιλήσει για απώλεια κιλών. Αλλωστε οι φωτογραφίες έχουν μεταξύ τους το πολύ 8-10 κιλά διαφορά (είδατε πόσο μεγαλύτερη φαίνεται λόγω διαφορετικής ψυχολογίας;). Θέλει να μιλήσει για αλλαγή ζωής. Για ένα εσωτερικό ξύπνημα. Άλλωστε για να χάσει κανείς κιλά και να έχει ένα υγιές σώμα, πρέπει πρώτα να καταλάβει τι είναι αυτό που τον κάνει να βρίσκει παρηγοριά στο φαγητό. Δεν υπάρχουν μαγικές δίαιτες. Υπάρχει μόνο το ”τα βρίσκω με τον εαυτό μου” και το “επιτέλους μαθαίνω να τον αγαπώ και να τον σέβομαι”. –

Credits: Olivia Gavrili

Tags

#people