Στην εσχατιά των Κυκλάδων, ζυμωμένη στον ήλιο του Αιγαίου και στην αρμύρα της θάλασσας, μοναχική μέσ’ στην απλότητά της, η εξωτική Ανάφη παραμένει γοητευτική. Αναδύθηκε, μέσα από τα αγριεμένα κύμματα από το Θεό Απόλλωνα και αποτέλεσε καταφύγιο για τους Αργοναύτες και όχι μόνο.

Σπίτια με ξυλόφουρνους και πόρτες πάντα ανοιχτές. Μποστάνια που μοσχοβολούν. Μια απλή κουζίνα βασισμένη σε λαχανικά κατευθείαν από το μποστάνι επιβεβαιώνει πως ο γευστικός πλούτος της φύσης δεν χρειάζεται σπουδαίες παρεμβάσεις για να αναδειχτεί. Μια ολόλευκη Χώρα με μπουγάδες που φιλιώνουν με τους αέρηδες. Βεράντες που κρέμονται πάνω από το πέλαγος και τους γκρεμούς με θέα το ηλιοβασίλεμα, εδώ βασιλεύει η γαλήνη γι’αυτό και το νησί αποτελεί πραγματικό καταφύγιο για όσους θέλουν να απολαύσουν την φύση. Θεσπέσιο μνημείο της φύσης και ορατός από όπου κι αν στέκεσαι στο νησί, ο Κάλαμος. Ένας επιβλητικός ασβεστολιθικός βράχος ύψους 460 μ. ( ο δεύτερος μεγαλύτερος της Μεσογείου) που συνδέεται με το υπόλοιπο νησί μέσω ενός μικρού ισθμού. Απέραντες παραλίες με χρυσαφένιες αμμουδιές και διάφανα νερά.

Η Ανάφη έχει καταφέρει να κρατήσει το μινιμαλισμό των Κυκλάδων, η θετική ενέργεια είναι διάχυτη. Η χώρα της, είναι ένας παραδοσιακός οικισμός των Κυκλάδων με λευκά θολωτά μονόχωρα σπίτια και μπλε παράθυρα. Στενά σοκάκια διαπερνούν κάθε γωνιά, ώσπου οδηγούν στο ενετικό Κάστρο, τον αρχικό πυρήνα και την καρδιά του χωριού. Στα σπίτια του χωριού μαραίνονται κρεμασμένα ανάποδα ματσάκια από θυμάρι, ρίγανη και μυρωδάτα τοματάκια ενώ στους βράχους μαζεύουν γυαλιστερές τα παιδιά που ακόμα περπατούν ξυπόλητα σχεδόν όλο το καλοκαίρι…