Από μικρή είχα ένα όνειρο. Ένα σπίτι με θέα, απαλλαγμένο από οτιδήποτε σύγχρονο. Μια θέα απείραχτη από τα χρόνια, τις εξελίξεις και τις μοντέρνες ανέσεις, που αντικατροπτίζει απόλυτα τη μαγεία που έχει η ζωή. Να βγαίνω στο παράθυρο και να αγγίζω με το βλέμμα μου το άπειρο με όλες του τις αποχρώσεις. Να διακόπτω ό,τι κάνω για μια στιγμή ανεμελιάς στη βεράντα, κρυμμένη καλά μέσα στις κληματαριές και στα αρωματικά φυτά, να κλείνω τα μάτια και να ταξιδεύω με το νου, να παραδίνομαι νωχελικά στο φως και στο σκοτάδι… Να παρατηρώ το πέλαγο, το φεγγάρι, τις ξαστεριές. Η ευτυχία είναι εδώ! Γιασεμί, βασιλικός και δυόσμος. Αρώματα που με ακολουθούν και μου θυμίζουν ευτυχισμένες στιγμές με τη γιαγιά μου. Σοφία, τ’ όνομα της.

Πάντα στις τσέπες της έκρυβε βασιλικό και δυόσμο. Αυτή ήταν η μυρωδιά της, αυτές τις μυρωδιές αναζητώ, κουβανώ και πορεύομαι. Απέρριτη ομορφιά, απόκοσμη, μοναδική, με συναισθήματα… με τις μοναχικές μπουκαμβίλιες να αγκαλιάζουν τους ασβεστωμένους τοίχους. Ασβέστης, πέτρα και ξύλο. Πάντα μια αγκαλιά στο κατώφλι. Η αισθητική της απλότητας, αιχμαλωτίζει την ηρεμία για πάντα και ενσαρκώνει το απόλυτο όνειρο. Το δικό μου όνειρο.