Ένα από τα αξιοθέατα της Σύμης είναι κι ο γύρος του νησιού. Στο λένε όλοι με το που θα φτάσεις. Ξεκινάει στις 10.30 κάθε πρωί και καταλήγει στις 5.30 το απόγευμα. Το καϊκι λέγεται ΠΟΣΕΙΔΩΝ, κι είναι ένα παλιό φιλόξενο σκαρί, που λες και βγήκε από την Αλίκη στο Ναυτικό. Άνετο, γερό και ευρύχωρο, χωράει πάνω από 50 άτομα.
Γνωρίσαμε τον καπετάνιο, τον Γιάννη, έναν έλληνα λεβέντη με πλατύ χαμόγελο που μας υποδέχτηκε εγκάρδια. Το καϊκι ξεκίνησε ακριβώς στις 10.30 και μαζί τους και η απρόσμενη απόλαυση. Το εισιτήριο κόστιζε 35 ευρώ και περιελάμβανε καφέδες/ούζo/σνακ και κανονικό πλούσιο φαγητό.

Συνολικά κάναμε 6 στάσεις ίσως στις πιο μαγικές παραλίες του νησιού. Σταμάτησε και σε μια ονειρεμένη σπηλιά με καταπράσινα νερά για να βουτήξουμε. Σε όλη τη διαδρομή μας  έπαιζε ευχάριστη διακριτική μουσική. Οι περισσότεροι ξένοι είχαν απλώσει τις πετσέτες τους στο αμπάρι του σκάφους, το οποίο ήταν επενδυμένο με καλαίσθητες μαξιλάρες. Κάποιοι άλλοι είχαν κάτσει μπροστά κι είχαν κρεμάσει τα πόδια τους για να βρέχονται στο κύμα. Στις στάσεις μικροί και μεγάλοι βούταγαν. Ο Γιάννης έπιανε κουβέντα με τον κόσμο. Τους ρωτούσε από πού κατάγονται και αν περνάνε καλά. Με καλά αγγλικά τους έλεγε λίγα πράγματα για το νησί χωρίς να τους κουράζει. Έβλεπε τα πιτσιρίκια να απολαμβάνουν τις βουτιές κι εκείνος απολάμβανε ακόμη περισσότερο. Το χαμόγελό του μεγάλωνε γινόταν ίδιο με το δικό μας!

Φτάσαμε σε ένα υπέροχο νησάκι με τιρκουάζ νερά. Ο Γιάννης κι ο συνεργάτης του κατέβηκαν κι έβαλαν φωτιά για να ψήσουν. Το φαγητό μοσκοβολούσε και μόλις έδωσε το σύνθημα έγινε χαμός. Οι μερίδες ήταν γενναίες και το φαγητό πεντανόστιμο.
Τελευταία στάση ο Άγιος Γιώργης, ίσως η ομορφότερη και πιο ανεξερεύνητη παραλία του νησιού. Λες και τη διάλεξε σκόπιμα για να κλείσει την υπέροχη μέρα. Στο γυρισμό ο κόσμος είχε διάπλατα χαμόγελα και γαλήνη. Λες κι ο Γιάννης είχε κλωνοποιηθεί στα πρόσωπα όλων μας.. Είχαμε περάσει υπέροχα. Πολύ πολύ καλύτερα από ό,τι θα περιμέναμε από έναν τουριστικό γύρο του νησιού.

Και τότε έσκασε ο συνεργάτης του Γιάννη με ένα πελώριο καρπούζι κομμένο σε ομοειδείς φέτες. Το καρπούζι ήταν παγωμένο και κατακόκκινο. Ξάφνιασμα κι απόλαυση καπάκι στην απόλαυση. Απόλαυση και στο πρόσωπο του Γιάννη στο τιμόνι. Εκείνος το απολάμβανε περισσότερο από όλους. Φτάσαμε στο λιμάνι. Μας ξεπροβόδισε έναν έναν. Έλαμπε κυριολεκτικά.

“Οι περισσότεροι μας ξανάρχονται” μου είπε. Ο Γιάννης. ο Ποσειδών και ο Γύρος του Νησιού είναι μονοπώλιο εξ’ όσων γνωρίζω. Τον Γιάννη όμως δεν τον νιάζει, τον νιάζει μόνο να περνάνε καλά οι καλεσμένοι του. Ο Γιάννης πηγαίνει αυτό που λένε το extra mile. Λίγοι το πηγαίνουν.

Γι’ αυτό και λάμπει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το καρπούζι. Λες και χαμογελούσε κι αυτό.

Σαν τον Γιάννη..από την Σύμη.

 

Stefanos Xenakis